Gym en wasdroger

Gisteren heb ik eindelijk weer gegymd. Ik was drie keer niet geweest. Twee keer kon ik niet vanwege andere afspraken, en één keer kon de lerares niet. Dat was die keer toen het zo vreselijk stormde. Ik kon wel merken dat ik een paar lessen had gemist. Alle spieren zaten behoorlijk vast. We hebben een hele gezellige groep en er wordt echt heel wat af gelachen tussen de oefeningen door. De oudste deelnemer is 88 jaar en de jongste is 65 jaar. De oudste is tevens de lenigste; zij heeft vroeger aan judo gedaan en heeft daar veel prijzen mee gewonnen. Ik gym maar één keer in de week  maar ik loop elke dag zeker tussen de één en twee uur met Bikkel; soms nog langer. Dus volgens mij beweeg ik wel genoeg.

Helaas is mijn wasdroger er mee op gehouden en dat terwijl hij nog niet eens zo oud is. Ik stond in tweestrijd: laten maken of een nieuwe kopen .Laten maken kan soms ook behoorlijk oplopen en dan ben je voordeliger uit door gewoon een nieuwe te kopen. Maar zoveel was heb ik nu ook niet meer, dus voorlopig doe ik het gewoon zonder droger. Vroeger met twee kinderen in huis had ik ook geen droger en dat ging ook prima. Zomers lekker op het balkon laten drogen en in de winter hing het in het trapgat. Het gaat prima zo, dus voorlopig geen nieuwe wasdroger. Scheelt ook weer in de kosten en goed voor het milieu.

Advertenties

Wat een heerlijk weer.

Ik ben vanmorgen al heel vroeg met Bikkel gaan wandelen. Op de heenweg mocht hij lekker even loslopen. Het was nog zo stil overal; we hebben niemand gezien. Langzaamaan kwam het zonnetje door en was het echt genieten. Toen we bij een groot open veld kwamen, heeft Bikkel gerend en met de bal gespeeld. Ik had nog geen zin om snel naar huis terug te gaan dus zijn we nog verder wezen wandelen. De natuur is al helemaal in een lente stemming. We kwamen sneeuwvlokjes tegen en krokusjes en zelfs een paddenstoel.

Bikkel heeft net als ik genoten van dit alles. Hij had het ook echt nodig om even uit te rennen. Ik kon een paar dagen niet lekker wandelen met hem. Donderdag moest ik naar de tandarts. Vrijdag werd er een pakje opgehaald tussen tien en drie uur, en zaterdag kreeg ik visite van mijn oudste zoon en moest ik boodschappen doen. Maar dat heb ik vandaag helemaal goed gemaakt. Hij ligt nu uitgevloerd op de bank.

Ik ga nu gauw beginnen met opruimen want ik ben er vanmorgen zo tussenuit getrokken. Weggaan was belangrijker. Ik word toch steeds makkelijker. Ik zou vroeger echt niet zijn weggegaan als de ontbijtboel nog afgeruimd moest worden. Ik denk nu vaker het komt wel, een dag niet afstoffen wie ziet het alleen ik.

Als een bloem, zo is het leven,
’t begin is teer en klein.
De een die bloeit uitbundig,
de ander geurt heel fijn.
Sommige bloemen blijven lang,
weer anderen blijven even.
Vraag niet bij welke groep je hoort,

dat is ’t geheim van het leven.
blom7

 

Bikkel is een beetje ziekies

Hij heeft een darmontsteking en zit aan de antibiotica. Gisteren zijn we bij de dierenarts geweest. Eerst een groot onderzoek om (erge) ziektes uit te sluiten. Maar omdat Bikkel ook ineens vaak moest plassen, was ik bang dat hij misschien een blaasontsteking had. Dus moest ik met een grote pollepel met bik naar buiten zodat hij een plas kon doen die ik zo goed en zo kwaad als dat ging op moest vangen (met de pollepel). Om het resultaat vervolgens in een potje te doen en weer bij de dierenarts in te leveren.

 

Iedereen loopt je aan te kijken op straat. Ik schaamde me wel een beetje. Maar goed, het is voor je hondenkind. Dus dan doe je dat maar. Gisteren was de urine erg waterig dus moest ik vanochtend weer wat naar de dierenarts brengen. Vanochtend was het niet erg om zo op straat met een pollepel te lopen. Het was om zeven uur nog donker en er waren weinig mensen op straat. Gelukkig was deze urine helemaal goed. Bikkel heeft dus geen blaasontsteking maar een darmontsteking. Hij heeft nu zijn eerste antibiotica pil gehad en vanavond krijgt hij de tweede voordat hij gaat slapen. Hij ligt nu op de bank te slapen.Ik hoop dat hij gauw weer opknapt. Hij ligt zo zielig te wezen.

 

 

Haastige spoed.

Gisteravond werd er zo rond kwart over zes aangebeld. Normaal doe ik na zes uur niet meer open. De kinderen hebben sleutels dus die kunnen er altijd in en mijn kennissen bellen altijd als ze ‘spontaan’ willen komen. Maar ik keek dit keer toch maar even wie er voor de deur stond. Het was een buurmeisje van om de hoek. Ze vroeg of ze even boven mocht komen want ze wilde iets vragen. Haar ouders hebben bij mij op het dak een tv schotel staan en door de hevige storm vorige week is de schotel verschoven en nu kwam er iemand kijken en tegelijkertijd een doosje vernieuwen. Ze zouden morgen tussen elf uur en half twaalf langskomen. Ik vond het prima.

Om twaalf uur waren ze er echter nog niet dus ik belde om te vragen wanneer ze  eigenlijk kwamen. Het zou half twee worden. Ik was eigenlijk een beetje geïrriteerd want ik moest nog naar de supermarkt. Ik ging op weg een beetje snel lopend omdat ik weer snel terug wilde zijn. Maak ik me toch een smakkerd over de tramrails. Ik was even van de wereld. Gelijk allemaal mensen om me heen. Heel lief natuurlijk, maar ik was heel misselijk en mijn knie deed zo ongelofelijk zeer. Ik dacht heel even dat ik niet meer kon opstaan. Ik heb toen maar geen boodschappen meer gehaald en ik ben naar huis gestrompeld. Snel een nat verband erom heen gedaan maar het doet nog steeds erg zeer. Ik moet toch straks weer met Bikkel naar buiten. Uiteindelijk kunnen ze niets doen bij de schotel; ze moeten een grotere trap hebben om er bij te kunnen. Ben zo boos op mezelf. Waarom maak ik me nou druk? Ik had me juist voorgenomen om in 2018 heel relaxed te zijn en me nergens druk over maken.

Gelukkig had ik al vroeg met Bikkel gewandeld. Ik was al om vijf uur buiten geweest want hij had last van zijn buik. Ik ben toen nog wel even terug naar bed gegaan. Maar hij moest om half zeven weer dus ben ik maar op gebleven en gelijk een grote wandeling gemaakt Jeetje wat was het koud zo vroeg buiten. Gelukkig gaat het nu weer wat beter met hem.

 

 

Jammer dat de kerstdagen alweer voorbij zijn.

Het waren twee heerlijke dagen. Of, eigenlijk drie heerlijke dagen. Sven en Amber bleven namelijk dinsdagavond lekker slapen. Mijn zoon zou ze woensdagavond weer ophalen. Omdat ik nog best wel veel vlees over had, leek het mij een leuk idee om nog een keertje te gaan gourmetten. En omdat de vriendin van mijn andere zoon tot laat moest werken, kwam hij ook eten. Dus eigenlijk had ik nog een extra kerstdag.

 

Wij trekken met kerst altijd lootjes. We schrijven op wat we graag willen hebben en gaan tot een bepaald bedrag. Dit jaar deden Sven en Amber voor het eerst ook mee. Als we de cadeautjes uitgepakt hebben, vertellen we altijd aan elkaar wie, wie had. Amber had mij getrokken. Ze had een prachtig cadeau samengesteld van heerlijke geuren, maar het allermooiste was een glazen waxinehouder. Op deze houder stond geschreven “Lieve oma” en daaronder stond “Ik hou van jou”. Ik ben hier zo ontzettend blij mee. Ik was er helemaal stil van. Woensdag komen Sven en Amber weer hier en blijven weer een nachtje slapen. Het is altijd een feest om ze hier te hebben. Het zijn twee heerlijke kinderen waar ik super trots op ben.